حضوری میان دو غیاب

با زمانی موقت به دنیا آمدم، حضوری میان دو غیاب بی‌پایان. این جمله ساده اما سنگین است؛ یادآوری می‌کند که هرچه داریم، امانتی کوتاه‌مدت است.

بودنِ گذرا

شاید ارزش لحظه‌ها دقیقاً به همین موقتی بودنشان است. اگر همه‌چیز جاودانه بود، هیچ‌چیز مهم نمی‌شد.

میان دو غیاب، همین حضور کوتاه تنها چیزی‌ست که واقعاً از آنِ ماست.